Een jurk voor elke dag

© Monica Carro Muiño

© Monica Carro Muiño

Ze heeft er voor gespaard. Elke week vier euro opzij gelegd van haar zakgeld. Vijfentwintig weken lang. Bijna een half jaar. Vandaag heeft ze genoeg geld bij elkaar om het te kopen. Gisteren heeft moemoe de laatste ontbrekende euro’s, toch zo’n 30, in haar handen gedrukt. Zonder dat iemand het zag. Ze fluisterde bij het afscheid in haar oor: “Niet meer twijfelen” en drukte een natte prikzoen op haar wang.

Vijfentwintig weken geleden was het liefde op het eerste gezicht. Ze slenterde door de nog niet door toeristen ontdekte straatjes van de stad om de verveling van de dag uit haar lijf wandelen en de gedachten uit haar hoofd te bannen: de slechte toets, de BFF’s die constant aandacht willen, de jongen met de zwarte krullen die ze elke dag met de fiets kruist op weg naar school. Maar nog het meest het gekissebis van haar moeder en het gehakketak van haar vader. Wat maken die het leven moeilijk! Zou zij ook zo volwassen worden: elke dag met tegenzin de deur uit, acht uur het beste van jezelf geven op een rotjob met mensen die je eigenlijk niet leuk vindt, thuiskomen en beginnen zeuren tegen de eerste die je voor de voeten loopt, je kinderen routineus voederen, aandacht geven volgens de boekjes en op een pedagogisch verantwoord uur in bed stoppen… om daarna uitgezakt voor de tv in slaap te vallen?

Zij zal het anders doen. En ze weet al hoe. Hét geheim zit in je kleerkast: draag alleen kleren waar je blij van wordt. Niks functioneels. Of iets wat iedereen koopt omdat het ‘nu eenmaal mode is’. Of een uniform. Of, oh gruwel, kleren die je draagt alleen omdat ze ‘lekker zitten’. Zoals de broeken met een elastiek in de taille van haar moeder. Vijfen-twintig weken geleden speelden deze gedachten haasje over in haar hoofd toen ze in het uitstalraam van een klein winkeltje keek. En de jurk van haar dromen zag: wit satijn, een zweem van blauwe bloemen, touwtjesknopen, hoog gesloten hals.

Vandaag is het zover. Gewapend met 130 euro fietst ze door de stad. Naar het ontdekte winkeltje. De deurbel klingelt. De Chinese dame achter de toonbank lacht als ze haar herkent.

“Is het je gelukt?” vraagt ze met een zachte krul in haar stem. Ze knikt. Het dametje haalt een grote platte doos van onder de toonbank en opent ze. Daar tussen paars vloeipapier ligt de droom van satijn. Klaar om van haar te worden.

“Het is een echte feestjurk” zegt het dametje, wanneer ze de jurk uit de doos neemt.

“Nee”, lacht ze , “Het is een jurk voor élke dag.”

Advertenties

One thought on “Een jurk voor elke dag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s