Journalist

Achter TAPACOM schuilt Bianca De Wolf. Een vrouw die houdt van woorden, zinnen en verhalen. En die nieuwsgierig is naar de ervaringen, gedachten en het leven van andere mensen. Dit resulteert in journalistiek werk, reportages, interviews en getuigenissen. En ooit in een boek.

Sensatie en snelle scoops gaan aan haar voorbij. Voor haar primeert het respect voor de mensen die ze interviewt en het uitspitten van het maatschappelijk onderwerp dat ze onderzoekt. Journalistiek belijdt ze niet van achter haar bureau. Ze gaat het liefst ‘het veld op’ en volgt in de voetsporen van haar ‘onderwerp’.

Ze heeft geschreven voor o.a. de krant De Standaard, het welzijnsmagazine Weliswaar, het mondiaal magazine MO*Enkele artikels als voorbeeld:

De Standaard:

De pornoficatie van de prostitutie: ze sprak met sekswerkers over de ‘verharding’ van hun metier en met de welzijns- en gezondheidswerkers waar de dames bij terecht kunnen.

Kapot gereedschap smijt je bij het afval, mensen niet: een getuigenis over de uitzichtloze situatie van een werknemer zonder papieren na een zwaar arbeidsongeval.

Vaders met een roze bril, pleegzorg biedt homo’s een antwoord op hun kinderwens: adoptie is voor homoparen met een kinderwens vaak een lange en omslachtige procedure. 2 ouderparen ontdekten een alternatief: ze werden pleegouders. Met hart en ziel zorgen ze voor kinderen die niet van hen zijn. ‘We doen hetzelfde als alle andere ouders.’

De woorden kunnen er niet uit, selectief mutisme, als je kind soms niet praat: Emily (13) was vier toen haar ouders ontdekten dat ze op school niet praatte. Thuis was ze nochtans een spraakwaterval. ‘Selectief mutisme’, luidde de diagnose.

Het jeugdhuis is van ons,  al vijftig jaar is het jeugdhuis voor jongeren de levensschool bij uitstek: je leert er het heft in eigen handen te nemen, samen te werken, voor je mening uit te komen en van mening te veranderen. Je kunt er een blunder begaan zonder veel schade te lijden. Drie mensen vertellen wat ze er leerden.

Mijn rijkdom delen maakt me gelukkig, filantroop Pierre van den Wouwer bouwt zelf opvangtehuis voor daklozen: achtentwintig dakloze gezinnen krijgen een nieuwe thuis in het Domusgebouw in Antwerpen. Met dank aan Pierre van den Wouwer, een gepensioneerd ingenieur.

MO*:

Zuid-Afrika 20 jaar na de val van de apartheid: voor MO.be trok ze tien dagen naar Zuid-Afrika, sprak met tientallen mensen over voor en na de Apartheid en dit resulteerde in drie reportages over drie verschillende onderwerpen: onderwijs, vrijwilligerswerk  en ondernemen in Zuid-Afrika

Onderwijs tussen ratio, geloof en propaganda, bijdrage voor Dossier School 2.0: De laatste jaren kwamen het joodse (ultra)orthodoxe onderwijs, de Turks-Belgische Lucernascholen en de Marokkaans-Belgische Iqraschool meermaals in het nieuws. Elk om andere redenen: censuur van lesmateriaal, propaganda, onduidelijke financiering, te monocultureel… Het lijkt erop dat scholen die vanuit religieus of etnisch-cultureel geïnspireerde hoek worden opgericht hun plaats nog moeten verdienen in het Vlaamse onderwijslandschap. Terecht of niet?

Leren in een IQRA-school, bijdrage voor Dossier School 2.0: In Antwerpen is vorig schooljaar de IQRA basisschool van start gegaan. IQRA is een project opgericht in de schoot van de lokale Marokkaanse gemeenschap, erkend door de Vlaamse Gemeenschap en heeft het doel de leerachterstand bij kinderen in het basisonderwijs aan te pakken. En hierbij willen ze de ouders nauw betrekken.

Rechtsonzekerheid voor mensen zonder papieren: een beschrijving van mensen die recht hebben op dringende medische zorg en hoe men er in Antwerpen mee omgaat.

De zinvolle zomer van MO*, reportagereeks over mensen die hun vakantie ‘opofferen’ om anderen te helpen: Dr. Jos Claes, In het Zuiden kan ik nog het verschil maken  en opvoedster Kristel Callebaut: Een menswaardig leven is een recht voor iedereen

Weliswaar:

Hoofd en hart in dubio: straathoekwerk en ethiek : Tamara Laevaert, ervaren straathoekwerker,  is één van de hulpverleners die ‘het denkkader’ Ethische knopen door/hakken in het sociaal werk uittestte in fictieve situaties. In de praktijk wordt ze er dagelijks mee geconfronteerd.

Ik was één van de G1000: Weliswaar stuurde haar op 11.11.11 naar het burgerinitiatief van schrijver David Van Reybroeck. Eén telefoontje was genoeg om haar om te toveren van sceptische toeschouwer tot betrokken ambassadeur.

Is er nog plaats in de herberg: in 2011 tussen kerst en oudjaar bracht Weliswaar een portret van mensen die nog minder dan de rest van de maatschappij weten hoe het er in 2012 voor staat. Bianca portretteerde vijf dak- en thuislozen. (klik hier om verder te lezen)

Selectief mutisme is geen kwestie van koppigheid of onwil: Emily (13) was vier jaar toen haar ouders ontdekten dat ze op school en in andere situaties niet praatte. Thuis echter is ze een spraakwaterval. Emily lijdt aan selectief mutisme, een angststoornis die voorkomt bij zeven op duizend kinderen. Met een kaderstuk van experten terzake.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s