Mijn rijkdom delen maakt me gelukkig

Achtentwintig dakloze gezinnen krijgen een nieuwe thuis in het Domusgebouw in Antwerpen. Met dank aan Pierre van den Wouwer, een gepensioneerd ingenieur.

Deze reportage verscheen in De Standaard van 14 december 2012.

Rik, een zestigjarige econoom die ooit voor zijn werk de wereld rondreisde, keerde op een blauwe maandag – na heel wat problemen in zijn privéleven en een drankverslaving – alles de rug toe om als clochard verder door het leven te gaan. Uiteindelijk kwam hij in een opvangcentrum voor daklozen terecht. Binnenkort verhuist hij naar het Domusgebouw in Antwerpen, waar hij een appartementje met sanitair en keuken krijgt. (Klik hier om verder te lezen.)

domus

Van links naar rechts: Koen De Vylder, Pierre van den Wouwer en Rik. Foto: Katrijn Van Giel

Advertenties

Het jeugdhuis is van ons

Je leert er het heft in eigen handen te nemen, samen te werken, voor je mening uit te komen en van mening te veranderen. Je kunt er een blunder begaan zonder veel schade te lijden. Al vijftig jaar is het jeugdhuis voor jongeren de levensschool bij uitstek.  Drie mensen vertellen wat ze er leerden. En Tom Willox, directeur van Formaat – de federatie van de jeugdhuizen – pleit voor jeugdhuizen als basisvoorziening. (Klik hier om verder te lezen.)

(Het artikel verscheen in De Standaard van vrijdag 16 november 2012)

Foto’s: Lisa Van Damme

Geen luxeproduct, maar een basisvoorziening

‘Ruimte voor jongeren staat vandaag vaak onder druk. Jonge mensen moeten knokken om hun plek te veroveren op pleinen, in straten, in de media of in de politiek. In een jeugdhuis niet. Dat is van hen. En het wapent hen om ook op andere fora hun plek te veroveren, met meer zelfvertrouwen, vriendschappen, ideeën, engagement en een weldoordachte mening. Een jeugdhuis is geen luxeproduct, maar een basisvoorziening waar jongeren op eigen tempo kunnen participeren en hun eigenheid kunnen ontdekken.’ Dat zegt Tom Willox, directeur van Formaat, de federatie van jeugdhuizen. Klik hier om verder te lezen.

Vaders met een roze bril

Vaders zijn er in alle kleuren, maten en gewichten. Er zijn er die hun werk laten voorgaan op hun gezin en de kinderen enkel zien bij het ontbijt. Maar er zijn ook vaders die hun baan combineren met de ochtendshift, bij ziekte naar school snellen om het kotsende kind op te halen of tijdens de middagpauze het cadeautje voor het jarige vriendinnetje uitzoeken. Kristjaan en Dirk, André en Henk behoren tot de laatste categorie. Ze nemen immers de vader- én moederrol op in hun gezin. En dan nog voor kinderen die niet van hen zijn.

Lees hier het volledige artikel verschenen in De Standaard weekendkrant van 9-10 juni 2012.
Kristjaan en Dirk de homelpapa's van Lies door Katrijn Van Giel

Foto: Katrijn Van Giel

Hoe Mohamed na een arbeidsongeval werd gedumpt

Foto: Katrijn Van Giel

‘Kapot gereedschap smijt je bij het afval, mensen niet’, zei Mohamed. Een man zonder de juiste papieren op zak om legaal in ons land te verblijven en te werken.

Ik ontmoette Mohamed de eerste keer in december 2011 in de shelter van CAW De Terp, waar daklozen tijdens de wintermaanden bed, bad en brood krijgen. Een gefrustreerde, boze en ook broze man. Die zoveel jaar geleden zijn vaderland ontvluchtte op zoek naar een beter leven en hard werkte om zo nu en dan wat geld op te sturen naar zijn achtergebleven moeder, broer en zussen. Tot het noodlot – in de vorm van een slijpschijf – toesloeg. Hij vertrouwde me genoeg om me zijn verhaal te vertellen. Ik ben hem er nog dankbaar voor. En wens hem een toekomst toe. In België.

Zijn verhaal werd gepubliceerd in De Standaard van 14/4/2012. Voor het artikel klik hier.

De pornoficatie van de prostitutie

De opkomst van het internet, met zijn porno- en chataanbod, heeft de prostitutie veranderd. ‘Er wordt van je verwacht dat je even goed kunt acteren als de pornoactrices.’

Het is 9 uur. Het Antwerpse Schipperskwartier, ontwaakt. Of beter: het is wisseling van de shift. De dagploeg maakt zich op voor haar dagtaak. Wie hier een dagje vertoeft, ziet een doorsnede van de mannelijke Antwerpse bevolking voorbij de ramen flaneren: de chassidische jood, de jonge kantoorbediende in pak en das, de Arabische man in een gestreepte djellaba, de gepensioneerde sinjoor ondersteund door een wandelstok, de hippe vogel met Ray Ban-zonnebril. (Klik hier om verder te lezen)

Het verhaal in De Standaard van 8 mei 2012.

 

Selectief mutisme, als je kind soms niet praat

‘De woorden kunnen er niet uit’

Emily (13) was vier toen haar ouders ontdekten dat ze op school niet praatte. Thuis was ze nochtans een spraakwaterval. ‘Selectief mutisme’, luidde de diagnose.

Emily zat in de tweede kleuterklas toen de kleuterjuf haar ouders Inge en Jan vroeg of Emily thuis praatte. In de klas had ze het meisje nog niets horen zeggen. ‘De vraag kwam als een verrassing’, zegt Inge. ‘Thuis was Emily een echte praatvaar. Nog altijd. Maar vanaf toen viel het ons op dat ze in het bijzijn van andere volwassenen inderdaad niet praatte. In het begin schreven we het toe aan haar zwijgzame karakter.’ Maar al snel bleek er meer aan de hand te zijn. (Klik hier om het artikel verder te lezen.)

Verschenen in De Standaard van 24 februari 2012

emelie

Emily met haar moeder: ‘Het is niet dat ik niets wil zeggen op zo’n moment, het lukt gewoon niet. Foto: Wim Kempenaers