Ondernemen in Zuid-Afrika: trendy Soweto overwint elk vooroordeel

Zuid-Afrika 20 jaar na de val van de apartheid: voor MO* trok ik tien dagen naar Zuid-Afrika, sprak met tientallen mensen over voor en na de apartheid en dit resulteerde in drie reportages over drie verschillende onderwerpen: onderwijs, vrijwilligerswerk en ondernemen.

‘I See a Different You’ is een blog, een levensstijl en een ondernemersverhaal dat startte als een hobby van drie Zuid-Afrikaanse jongeren. De tweelingbroers Justice en Innocent Mukheli en Vuyo Mpantsha combineren sinds december 2011 hun passie voor mode en kunst met de liefde voor hun geboorteplaats om anderen hún Soweto te laten zien.
(Klik hier op verder te lezen.)

isady_december-2011

I See a Different You: ‘Vooroordelen over Soweto waren nooit veraf, het beeld was verwrongen en soms zelfs enorm deprimerend.’

Advertenties

Onderwijs in Zuid-Afrika versterkt de ongelijkheid

Zuid-Afrika 20 jaar na de val van de apartheid: voor MO* trok ik tien dagen naar Zuid-Afrika, sprak met tientallen mensen over voor en na de apartheid en dit resulteerde in drie reportages over drie verschillende onderwerpen: vrijwilligerswerk, onderwijs en ondernemen.

Zuid-Afrika heeft een enorm probleem met jeugdwerkloosheid. In sommige regio’s zit tot 75 procent van de min 35-jarigen zonder werk. Velen onder hen zijn laag- of ongeschoold, anderen hebben enkel een diploma middelbaar onderwijs. Het falende onderwijsbeleid zou één van de factoren zijn die jongeren kansen ontneemt. We brengen een bezoek aan drie scholen die elk op hun eigen manier een verschil willen maken voor de kinderen en jongeren die ze bereiken. (klik hier om verder te lezen)

img_4421-2

Kleuters Nokuphila school in Midrand, ZA

Vrijwilligerswerk in Zuid-Afrika

Zuid-Afrika 20 jaar na de val van de apartheid: voor MO* trok ik tien dagen naar Zuid-Afrika, sprak met tientallen mensen over voor en na de apartheid en dit resulteerde in drie reportages over drie verschillende onderwerpen: vrijwilligerswerk,  onderwijs en ondernemen.

In Zuid-Afrika onderzoekt men met hulp van de Vlaamse overheid de mogelijkheden van vrijwilligerswerk in het aanpakken van maatschappelijke uitdagingen. MO* nam deel aan ‘The Youth Volunteer Summit’ in Zuid-Afrika en sprak met een beleidsmaker, mensen uit het middenveld en drie jonge vrijwilligers. Dit artikel kwam tot stand met de steun van de Vlaamse Overheid, afdeling Jeugd. (Klik hier om het artikel verder te lezen.)

vrijwilligerswerk-za

Tthuseng Mphahlele: ‘Vrijwilligerswerk kan een opstap zijn tot een echte job. We sporen organisaties en bedrijven aan om jongeren te engageren als vrijwilliger en hen te ondersteunen bij hun professionele ontwikkeling.’

Onderwijs tussen ratio, geloof en propaganda

Bijdrage voor ‘Dossier School 2.0’ van MO*

De laatste jaren kwamen het joodse (ultra)orthodoxe onderwijs, de Turks-Belgische Lucernascholen en de Marokkaans-Belgische Iqraschool meermaals in het nieuws. Elk om andere redenen: censuur van lesmateriaal, propaganda, onduidelijke financiering, te monocultureel… Het lijkt erop dat scholen die vanuit religieus of etnisch-cultureel geïnspireerde hoek worden opgericht hun plaats nog moeten verdienen in het Vlaamse onderwijslandschap. Terecht of niet? (klik hier om het artikel te lezen)

lucerna

Het Lucernacollege begon in 2003 met 19 leerlingen. Vandaag telt de scholengemeenschap 1500 leerlingen – c Lucernacollege

Rechtsonzekerheid voor mensen zonder papieren

Een bijdrage voor het magazine MO* van april 2012.

Mensen die geen toegang tot gezondheidszorg hebben, het is een fenomeen dat we ook in België kennen. Niet-toegewezen asielzoekers, mensen zonder papieren en nieuwe EU-burgers zijn maar enkele van de groepen die door de mazen van het net glippen van het schijnbaar goed ontwikkelde zorgmodel in ons land.

© Gerald Talpaert

© Gerald Talpaert

Saïd* leeft al acht jaar zonder papieren in België. De spoedarts redt zijn leven na een levensbedreigend arbeidsongeval. Zodra hij op zijn benen kan staan, wordt hij uit het ziekenhuis ontslagen, uiterst verzwakt door de zware operatie en het bloedverlies en niet in staat om vast voedsel te eten, te zwak om te werken, zonder nazorg of onderdak.

Kemal* is een jonge asielzoeker. Hij kampt met schildklierproblemen, maar heeft geen geld om medicatie te kopen. Het OCMW weigert een medische waarborg omdat hij uit vrije wil het asielcentrum heeft verlaten. Maar terugkeren is geen optie, er is geen plaats meer.

Sonja* is al jaren dakloos. Ze heeft een stevige hoest en soms wordt het haar zwart voor de ogen. Als ze via de daklozenopvang een arts ziet, luidt de diagnose: longontsteking. Ze krijgt de nodige medicatie voorgeschreven, en een paar dagen rust en warmte. Die rust en warmte heeft ze de volgende nacht nog in de daklozenopvang. De ochtend erna staat ze terug op straat. (Klik hier voor het volledige artikel.)

 

Mijn rijkdom delen maakt me gelukkig

Achtentwintig dakloze gezinnen krijgen een nieuwe thuis in het Domusgebouw in Antwerpen. Met dank aan Pierre van den Wouwer, een gepensioneerd ingenieur.

Deze reportage verscheen in De Standaard van 14 december 2012.

Rik, een zestigjarige econoom die ooit voor zijn werk de wereld rondreisde, keerde op een blauwe maandag – na heel wat problemen in zijn privéleven en een drankverslaving – alles de rug toe om als clochard verder door het leven te gaan. Uiteindelijk kwam hij in een opvangcentrum voor daklozen terecht. Binnenkort verhuist hij naar het Domusgebouw in Antwerpen, waar hij een appartementje met sanitair en keuken krijgt. (Klik hier om verder te lezen.)

domus

Van links naar rechts: Koen De Vylder, Pierre van den Wouwer en Rik. Foto: Katrijn Van Giel

Ik was één van de G1000

Ik was één van de uitverkorenen om op 11.11.11 deel te nemen aan het burgerinitiatief van schrijver David Van Reybroeck. Eén telefoontje was genoeg om me om te toveren van sceptische toeschouwer tot betrokken ambassadeur.

Mijn actieve medewerking aan de G1000 begint eind oktober 2011. Voordien heb ik het initiatief – zoals zovelen – vanop een afstand gevolgd in de media en op Facebook. Maar na een telefoontje van een vriendelijke dame van het professionele selectiebureau, door de organisatoren ingehuurd om de duizend deelnemers op basis van geslacht, taal, leeftijd en provincie at random te selecteren ga ik dus zelf aan politiek doen: een probleem uiteenrafelen, me informeren over de blinde vlekken in het beleid, discussiëren met andersdenkenden, naar oplossingen zoeken en verbetervoorstellen formuleren. Een politiek bewuste burger in me is ontwaakt. Door één telefoontje. Lees verder