Hoofd en hart in dubio: straathoekwerk en ethiek

Tamara Laevaert is gepokt en gemazeld in het Antwerpse straathoekwerk. Vijf jaar deed ze de straat in een probleemwijk. De laatste twee jaar coördineerde ze het team straathoekwerk van CAW Metropool. Ze is één van de hulpverleners die ‘het denkkader’ Ethische knopen door/hakken in het sociaal werk uittestte in fictieve situaties. In de praktijk wordt ze er dagelijks mee geconfronteerd.

Tamara Laevaert

Tamara Laevaert: “Mensen trekken weg uit de openbare ruimte en blijven binnen. Niemand die hun miserie ziet en hen hierover aanspreekt zoals op straat gebeurde.”

Klik hier voor het volledige artikel. De foto is van Bob Van Mol.

Advertenties

Ik was één van de G1000

Ik was één van de uitverkorenen om op 11.11.11 deel te nemen aan het burgerinitiatief van schrijver David Van Reybroeck. Eén telefoontje was genoeg om me om te toveren van sceptische toeschouwer tot betrokken ambassadeur.

Mijn actieve medewerking aan de G1000 begint eind oktober 2011. Voordien heb ik het initiatief – zoals zovelen – vanop een afstand gevolgd in de media en op Facebook. Maar na een telefoontje van een vriendelijke dame van het professionele selectiebureau, door de organisatoren ingehuurd om de duizend deelnemers op basis van geslacht, taal, leeftijd en provincie at random te selecteren ga ik dus zelf aan politiek doen: een probleem uiteenrafelen, me informeren over de blinde vlekken in het beleid, discussiëren met andersdenkenden, naar oplossingen zoeken en verbetervoorstellen formuleren. Een politiek bewuste burger in me is ontwaakt. Door één telefoontje. Lees verder

Selectief mutisme is geen kwestie van koppigheid of onwil

‘Emily (13) was vier jaar toen haar ouders ontdekten dat ze op school en in andere situaties niet praatte. Thuis echter is ze een spraakwaterval. Emily lijdt aan selectief mutisme, een angststoornis die voorkomt bij zeven op duizend kinderen.’ Voor het volledige artikel klik hier.
Mijn eerste artikel in de papieren ‘Weliswaar’. Voor diegene die het blad niet kennen: hét welzijns- en gezondheidsmagazine in Vlaanderen. Het is een luchtig vormgegeven magazine met uiterst leesbare stukken over soms moeilijke (beleids)thema’s, met mooie foto’s.
De getuigenis van Emily is uitgebreider in De Standaard gepubliceerd. Klik hier voor het artikel. Maar voor Weliswaar heb ik me meer toegelegd op de medische achtergrond en de mogelijke behandelingsprogramma’s.